Çareserî yan neçareserî ye?

Rêya ber bi çareseriyê ve bi mînan û mayinan dagirtî ye.

Pirsgirêka Kurdî di şert û mercên Tirkiyeyê de pirsgirêkeke radîkal e. Tenê veguherînên radîkal dikarin girêkê vekin.

Ya din xeyaleke xav e.

Heta ku kevir baş neyên danîn, bêyî veguherînên civakî, bêyî têkbirina tirsê, bêyî xilaskirina ji paranoyayên dabeşbûnê, bêyî bernamekirina daxwazên neteweyî - demokratîk ên herî kêm ên Gelê Kurd bi awayekî berbiçav, hûn ê şansek ji bo çareserkirina pirsgirêkê nebin.

Di vê çarçoveyê de pêwîst e alî zû di gotar û kiryarên xwe de guhertinan bikin.

Ger hûn israr bikin ku zimanên dayikên dayikan ji çiya û qedexeyên we re ne guncan in, hûn ê girêkek kor li çareseriyê bixin.

Ji aliyê din ve, heke hûn daxwazên civakî - neteweyî - demokratîk ên lezgîn ên girseyan daxin daxwazên takekesî, wê demê pirsgirêk dê hê bêtir tevlihev bibe.

Pêşketin û rêbazên ku di demên dawî de hatine şopandin, ji aliyê girseyan ve bi guman têne pêşwazîkirin û bêhêvîtiyê diafirînin.

Ji ber vê yekê, paşguhkirina bûyeran û anîna wan li ber encamên mayînde, vexwendnameyek e ji bo neçareseriyê. Ji ber vê yekê divê her kes ji berpirsiyariyên xwe agahdar be.

Bila neyê jibîrkirin, rawestana rondikan û dilopên xwînê bi vê ve girêdayî ye. Pêşerojek azad; bi avakirina demokrasiyê, dadmendî, hiqûq û wekheviyê ve girêdayî ye.

Ji ber vê yekê sebir û sarxwînî pêwîst e.

Têkbirina tirsên xwe û ji bo aştiyeke bi rûmet her kes xwe binirxîne û bi şaşiyên xwe re rû bi rû bimîne; fezîletek e.

Û bila neyê jibîrkirin; aştî, bi wan kesên ku aştî ji xwe re wek şêwazek jiyanê hilbijartine re çêdibe.

Di vî warî de aştî bi wan kesên ku bi gotar û kiryarên xwe gihîştine rastiya xwe re çêdibe.

Û ya herî girîng; berjewendî û destkeftiyên neteweyî - demokratîk ên hevpar, tenê welat digihînin aramiyê.

Berevajî vê yekê, neçareserî ye.

Dîrok di vî warî de bi mînakên bêhejmar tijî ye. Lê pîvana serkeftinê ya bêhempa; yekîtiya Hêzên Neteweyî - Demokratîk ên ku bi tundî bi hev ve hatine girêdan e.

Ji ber vê yekê divê ezberên bêfêde yên rabirdûyê werin şikandin.

Ger hûn çareserî û guhertinê dixwazin, hûn neçar in ku bibin mirovên dilpak, toleransdar, pirreng û piştgirên pirrengiyê.

Berevajî vê yekê; ji bo neçareserî û pêşerojeke bêbext bangewazî ye.

Bedirxan Epozdemir

Çavkanî: Rûpela Nû